setareye-shabhaye-bikasi

sayeye-mehrabani2 — Sun, 21 Jan 2007 17:38:22 GMT

روزي كه خواهم دانست كه تو نيز مرا دوست مي‏داري ديگر بي‏تابي نخواهم كرد ديگر بي‏خواب نخواهم ماند ديگر شعر نخواهم سرود ديگر در باغچه گلهاي شمعداني صورتي به ياد زيبايي تو نخواهم كاشت ديگر در سوز پاييز مقابل پنجرة اتاقت منتظر نخواهم ايستاد چون… خفته در خاك خواهم بود براي هميشه ولي به هنگام پوسيدن در خاك و سوختن در جهنمِ بي تو بودن باز هم عاشقت خواهم بود باز هم عشق من خواهي بود.

خانه دوست كجاست

sayeye-mehrabani2 — Mon, 01 Jan 2007 12:14:53 GMT

من دلم ميخواهد خانه اي داشته باشم پر دوست

كنج هر ديوارش دوستانم بنشينند آرام

گل بگو گل بشنو

هر كسي ميخواهد وارد خانه پر مهر و صفامان گردد

شرط وارد گشتن شستشوي دلهاست

شرط آن داشتن يك دل بي رنگ و رياست

بر درش برگ گلي ميكوبم و به يادش با قلم سبز بهار

مينويسم اي دوست خانه دوستي ما اينجاست

تا كه سهراب نپرسد ديگر

خانه دوست كجاست

sayeye-mehrabani2 — Thu, 14 Dec 2006 10:09:51 GMT

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است.

باید دچار بود

دچار یعنی چه؟

دچار یعنی عاشق.

همیشه فاصله ای هست.

دچار باید بود.

و گرنه زمزمه حیرت میان دو حرف حرام خواهد شد.

و عشق..........

سفر به روشنی از خلوت اشیاست.

و عشق..........

صدای فاصله هاست.

صدای فاصله هایی که غرق ابهامند.

نه صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند.

و با شنیدن یک هیچ میشوند کدر.

همیشه عاشق تنهاست.

و دست عاشق

در دست ترد ثانیه هاست.

و او و ثانیه ها می روند ان طرف روز

هوای حرف تو ادم را

عبور می دهد از کو چه های حکایت

ودر عروق چنین لحن

چه خون تازه محزونی است!

sayeye-mehrabani2 — Fri, 24 Nov 2006 11:19:33 GMT

اينجا من هستم ؛ سکوتي محض
سکوتي شکسته و درهم بخاطر هر روز نديدن تو
اينجا من هستم ؛ تهي از زندگي و روزمره‌گي
خالي‌تر از هميشه؛ با کلافي درهم و پيچ در پيچ

معني سکوتم را با چشمانم برايت بارها فرستاده‌ام
اينجا من هستم با آوازي که هرگز نشنيدي
من هستم و سازي مبهم
اينجا من مانده‌آم تنها در پس اندوه صداي کهنه سازم
من هستم و گلي پرپر شده از عشقي کور
من هستم و يکرنگي شکسته‌ام
اينجا در شهري دور من مانده‌ام به انتظار هر لحظه که ميايي
در شهري خاک گرفته و غروبي تنگ
که سينه‌ام را هر آن مي‌درد
اينجا من مانده‌ام و سرمايي که استخوانم را داغان کرده است
من هستم ، سيمايي شکسته‌تر از هميشه
اينجا من هستم و خيال هميشگي چشمان کبود تو

حتي كلمات هم دگر از نوشتن دردهايم عاجزند...

تو را یک روز خواهم دید

sayeye-mehrabani2 — Fri, 17 Nov 2006 10:42:13 GMT

تو را یک روز خواهم دید

به صبحی سرد یا عصری ملال انگیز

و یک بار دگر شاید نگاهم در نگاهت خیره خواهد شد

کنار کوچه ای یا در خیابانی شلوغ و گیج

سلامی گرم خواهم داد و لبخندی سراپا آه

نگاهم با تو خواهد گفت زندگی یعنی سقوط از اوج حسرتها

و دیگر من تو را ....

و دیگر من تو را هرگز نخواهم دید .

sayeye-mehrabani2 — Thu, 09 Nov 2006 10:16:04 GMT

من امشب به اندازه تمام نبودن ها، تنها بودم
امشب به اندازه کسانی که نبودند تا شادیم را با آنها قسمت کنم، بی کس بودم
امشب، حس غریبی در تنم بود
می لرزیدم
نه از ترس
نه از سرما
می لرزیدم، چون به اندازه لحظاتی که می توانستم با دوست قسمت کنم، پیر می شدم
کاش تو بودی
فقط تو
که جای همه را برایم پر می کردی
کاش تو می دیدی
که من به اندازه وسعت وجود تو، غمگینم
کاش ...
کاش امشب کسی بود
تا اشک هایم را می زدود
و کسی بود تا شانه ای برای تکیه زدن، رایگان می فروخت
کاش سری بود، که حرف هایم را ببیند
کاش دلی بود، که دردم را احساس کند
اما امشب
من به تعداد صدای جیرجیرک ها تنها بودم
به اندازه ستاره های خاموش شده، بی کس بودم
به غلظت سیاهی شب، غریب بودم
کاش کسی بود ...

برای تو می نویسم ....

sayeye-mehrabani2 — Sat, 28 Oct 2006 19:14:59 GMT

برای تو می نویسم ....

برای تويی كه تنهايی هايم پر از ياد توست...

برای تويی كه قلبم منزلگه عـــشـــق توست...

برای تويی كه احساسم از آن وجود نازنين توست...

برای تويی كه تمام هستی ام در عشق تو غرق شد...

برای تويی كه چشمانم هميشه به راه تو دوخته است...

برای تويی كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود كردی...

برای تويی كه وجودم را محو وجود نازنين خود كردی...

برای تويی كه هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است ...

برای تويی كه سـكوتـت سخت ترين شكنجه من است....

برای تويی كه قلبت پـاك است...

برای تويی كه در عشق ، قـلبت چه بی باك است...

برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است...

برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است...

برای تويی كه غمهایت معنای سوختنم است...

برای تویی که آرزوهایت آرزویم است

sayeye-mehrabani2 — Wed, 18 Oct 2006 11:35:55 GMT

گفتند ستاره ها را نمی توان چید...

آنان که باور کردند حتی دستی برای چیدن ستاره ها دراز نکردند...

اما...

اما باور کن...

که من به سوی دورترین ستاره ها دست یافتم و با این که دستانم تهی ماند...

چشمانم لبریز ستاره شد......

دل من ...

sayeye-mehrabani2 — Sun, 15 Oct 2006 11:50:07 GMT

دل من تنها بود
دل من هرزه نبود
دل من عادت داشت
که بماند يک جا
به کجا؟
معلوم است
به در خانه ي تو
دل من عادت داشت
که بماند آن جا
پشت يک پرده تور
که تو هرروز آن را
به کناري بزني
دل من ساکن ديوارو دري
که تو هرروز از آن مي گذري
دل من ساکن دستان تو بود
دل من گوشه يک باغچه بود
که تو هرروز به آن مي نگري
دل من راديدي؟
ساکن کفش تو بود
يادت هست؟

sayeye-mehrabani2 — Sun, 08 Oct 2006 12:15:21 GMT

عشق را...

عشق را می گویم

باید این حادثه را از نگه سبز تو آغاز نمود

عشق را باید از زمزمه چشمان تو،با واژه ی احساس سرود

و در این قدرت دریایی تو،کشتی طوفان زده را در دل امواج سپرد.

به تب حادثه غرق شدن،

مردن و آغاز شدن،

به هم آوایی قلب دو پرنده،

به سبک بالی اوج دل سپردن،

به شب هم نفسی راغب پرواز شدن...

آری عشق را باید ابراز نمود

عشق را باید گفت...